در غروبی غمگین

در سکوتی سنگین

ما به هم بر خوردیم.

من برای دل تو

تو برای دل من.

کاش می شد به تو گفت:که تو تنها سخن شعر منی

کاش می شد به تو گفت:که تنها امید دل نا امیدمنی

دور مشو از دل من

تو بمان با که نمیرد دل من

ولی حیف که میدانم همانطو که آمدنت بود

در بهاری زیبا

در غروبی غمگین

در سکوتی سنگین.

دل نا امید مرا زیر پا میگذاری  و می روی از دل من...

گریه نمی کنم نه اینکه سنگم

گریه غرورم رو به هم می زنه

مرد برای هضم دلتنگی هاش

گریه نمی کنه ، قدم می زنه

گریه نمی کنم ، نه اینکه خوبم

نه اینکه دردی نیست ، نه اینکه شادم

یک اتفاق نصفه نیمه ام که ، یهو میون زندگی افتادم

یه ماجرای تلخ ناگزیرم

یه کهکشونم ولی بی ستاره

یه قهوه که هرچی شکر بریزی

بازم همون تلخی ناب رو داره

اگر یکی باشه من رو بفهمه

براش غرورم رو به هم می زنم

گریه که سهله ، زیر چتر شونش

تا آخر دنیا قدم می زنم....

کاش بدونی ماتم دنیا بی تو فقط گریه میخواد کی میدونه این حسرتا چه کرده با روزو شبام

زندگیم یه دنیایی یه کابوسم تو رویایی یه پاییزم توبهاری من یه مرداب تو دریایی

از این گریه چه میدونی نه دردمی نه درمونی به چه امید میخوای باشی پیش دردام بمونی زندگیم یه دنیایی یه کابوسم تو رویایی یه پاییزم توبهاری من یه مرداب تو دریایی